Tristan Hoffman Challenge - Blog

Heroïek

Op 5 juni 1988 start de veertiende etappe van de Giro d'Italia in Chiesa en eindigt na 120 kilometer in Bormio. Kenners zeggen nog steeds dat dit de zwaarste etappe is die ooit in de wielrennerij is verreden. Hier kom ik later op terug. Hard fietsen onder barbaarse omstandigheden. Hagelbuien, sneeuwjacht, ijsregen. Vijf graden onder nul. Onverhard wegdek, slecht zicht. Bijna iedereen weet dat Erik Breukink deze heroïsche rit wint. Voor de latere ronde winnaar Andy Hampsten.

Minder mensen weten wie als eerste over de top komt van deze ruim 2600 meter hoge Gavia. Dat is Johan van der Velde. Maar met het passeren van de top is het voor hem direct gedaan. Johan van der Velde raakt bevangen door de kou, vlucht een camper in, verliest zijn bewustzijn en wordt met een paar glazen cognac weer bij zinnen gebracht. Maar hij geeft niet op, stapt weer op zijn fiets en komt minuten later dan de winnaar over de streep. Hij behoudt evenwel de leiding in het puntenklassement. Andere renners vluchten huilend huizen binnen, leggen stukken parcours in busjes af zonder gediskwalificeerd te worden en komen uiteindelijk meer dood dan levend over de finish. Huiveringwekkend zijn de beelden van deze koers. Bevroren vingers, paarse lippen en getergde koppen.

Met Johan van der Velde liep het uiteindelijk niet goed af. Johan van der Velde, misschien wel het grootste natuurtalent ooit uit de Nederlandse wielerhistorie. Peter Post vertelt vol bewondering over hem: "van Johan heb ik echt gehouden. De stijl van hem, die lichte minachting als het is gelukt, die achteloosheid. Dat tekent de ware goden." Johan raakte verslaafd aan amfetamine en belandde in het criminele circuit. Voor Erik Breukink betekende de Gavia de definitieve doorbraak in zijn carrière en een bevestiging van zijn capaciteiten om een succesvolle ronderenner te worden.

Op 27 juni 2014 gaan de deelnemers van de Tristan Hoffman Challenge de befaamde Gavia trotseren. Het zal wat warmer zijn dan in 1988, maar het hoogteverschil is niet anders en eeuwige sneeuw zullen ze zien. De Gavia zou voor Tristan Hoffman tijdens zijn actieve carrière ook een 'Challenge' geweest zijn. Hoffman was zeker geen berggeit. Dat weet u. Wat dat betreft zou een volgende editie van de THC neer moeten strijken in West-Vlaanderen. Als soort van referentie en eerbetoon aan de korte uitslagen van Hoffman in België en Noord-Frankrijk.

Directeur Christian Prudhomme maakte onlangs het parcours bekend van de 101e editie van de Tour de France. Op woensdag 9 juli moeten de coureurs ruim 15 kilometer kasseistroken bedwingen in de etappe van Ieper naar Wallers. Dat wordt genieten, noteert u het vast in uw agenda. Terecht wuift Prudhomme de kritiek van enkele renners, dat je op de kasseien de Tour niet kunt winnen, maar wel kunt verliezen weg. Met "ook de kasseien horen bij het wielrennen" en "de kasseien brengen extra spanningselementen in de Tour".

Op zaterdag 26 oktober schreef wielerjournalist Ab Pertijs een boeiend verhaal in De Gelderlander over "De Omloop van de Slagvelden" in 1919, de meest bizarre wielerkoers die er ooit is geweest. Zijn alle individuele etappes van deze rittenkoers over 2000 kilometer door het oorlogspuin van de Eerste Wereldoorlog niet zwaarder dan 5 juni 1988, de rit over de Gavia? Tijdens de veldslagen in en rondom Ieper verloren 500.000 (!) soldaten hun leven. Een half jaar later werd er gekoerst. Het wedstrijdreglement vermeldde dat de organisatie geen verantwoordelijkheid droeg als een renner op een niet ontplofte granaat reed. De Omloop van de Slagvelden is slechts één keer verreden, omdat de organisatoren bang waren dat bij een tweede editie misschien wel niemand de finish zou bereiken. De 5e etappe in de Tour van komend jaar kan gezien worden als een soort eerbetoon aan de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog en de 21 coureurs die in 1919 de eindstreep bereikten van de Omloop van de Slagvelden. Een mooi gebaar.

Ooit toch zullen de THC-deelnemers over de Kemmelberg , de Oude Kwaremont en de Patersberg trekken. Koffie drinken op de markt van Harelbeke en een biertje pakken in Waregem. Of misschien wel pijn en ellende doorstaan in de het Bos van Wallers. In elk geval de geur inademen van de Belgische wielersteden. Want een 'Challenge' in het wielrennen is naast klimmen ook weerstand kunnen bieden tegen harde zuidwesten wind, korte en akelige klimmetjes op gladde straatklinkers en stoffige kasseistroken. Kilometers maken. Dwars door Vlaanderen. Daar waar Hoffman zich altijd erg op zijn gemak voelde.

Rik Gockel

Geweldige ervaring! – Miek Somhorst

En het is alweer een week na de Challenge. Wat geweldig vond ik het! Heb niet alleen genoten van de Challenge zelf, maar ook van het weer, het gezelschap en de natuur. Toen ik de berg op liep, heb ik tegen mezelf gezegd: "zo en nu snap ik ook waarom ik die zaterdag avondjes stappen aan de kant heb gezet en veel zondag ochtendjes vroeg me bed uit ben gegaan." Dat was het zeker waard! Ik vond het een bijzondere ervaring en zou volgend jaar zo weer mee willen!

Ik vond het bijzonder om te zien hoe alle kanjers, zonder dat iedereen elkaar kent, elkaar zoveel positieve energie toespreekt onder de Challenge. En hoeveel kracht je ervan krijgt om dan die laatste zwaarste kilometers door te zetten. En hoe zwaar iedereen het ook had, we zijn allemaal boven gekomen. Geweldig toch!

Helaas ben ik niet geslaagd voor mijn examens. Maar heb het eerste voordeel alweer ontdekt. Volgend jaar is er genoeg tijd om weer mee te gaan met de Challenge. Ik doe volgend jaar gewoon nog een keer 5havo op de zelfde school en weet zeker dat het dan helemaal goed komt.

Ik wil iedereen bedanken voor de bijzondere ervaring, alle gezelligheid en de mooie tocht! En in het bijzonder natuurlijk Petra Cornelissen, omdat zij alle prachtige trainingen van het afgelopen half jaar heet uitgezocht en geregeld!

blog 3 thc miek1

blog 3 thc miek2

Blog 2 van Miek Somhorst

Jammer. M'n verjaardag loopt dit jaar niet zoals gepland. Ik hoopte dit weekend dubbel feest te kunnen vieren, maar feest zit er dit weekend niet in. Helaas ben ik gezakt voor mijn HAVO examen en moet ik dinsdagmiddag een herkansing doen. Gelukkig zijn de Nederlands examen op dinsdag en kan ik dus wel gewoon mee naar Italië!

Vanavond stuur ik familie en vrienden ook maar vroeg naar huis. Morgen ben ik namelijk van 9 tot 5 op een examentraining, zodat ik volgende week woensdag alsnog de vlag uit mag hangen en kan zeggen dat ik geslaagd ben. Toch ben ik trots op mezelf want voor scheikunde, het vak waar ik normaal altijd onvoldoendes voor haalde en waar ik bijles voor had, heb ik het hoogst gescoord! Dat had ik nou niet verwacht.

Maar ondanks deze tegenvaller ben ik wel weer een jaartje ouder geworden vandaag en heb ik nog wel tijd om taart te eten en cadeautjes uit te pakken. En hou ik het weerbericht in Levico goed in de gaten! Ziet er heerlijk uit. En door die foto's die ik al op Facebook heb gezien, krijg ik er nog meer zin in!

Deze week krijg ik plots nog een mailtje met een sponsorbijdrage. Mijn tante was bijna vergeten dat de tijd zo snel ging en dat we over 3 nachtjes al weggaan. Dus was ook zij zo lief Jeanine en mij nog wat sponsorgeld te geven!

Ik kan niet wachten om dinsdagavond in de bus te stappen naar Italië. Ik heb er super veel zin in en tot dinsdag!

Eerste blog van Miek Somhorst

Zo de examens zitten erop. Gisteravond een geslaagd gala gehad. Nu is het afwachten tot 13 juni. Want dan krijg ik te horen of ik geslaagd ben, de week voor de Challenge. Dat is ook de reden dat ik mee ga wandelen de berg op. Samen met mijn moeder, Jeanine, loop ik de Tristan Hoffman challenge als examencadeautje. Ik, als een van de jongste deelnemers, die de zaterdag voor de Challenge 17 wordt, heb erg veel zin om naar Italië te gaan.

blog 1 miek somhorst foto 2

Tussen het leren voor mijn examens door heb ik ook vaak genoeg een wandeltocht kunnen maken. ik ben een aantal keren mee geweest met de wandelgroep, en soms nog een avondje de vuilnisbult in Lochem van alle kanten opgeklommen. Een goede oefening voor 21 juni dacht ik zelf.

Maar die € 500 inzamelen, hoe zat dat? Samen met Anja, Caroline, Annemieke en Jeanine (de 5 kanjers uit Lochem) hebben wij een wandeltocht georganiseerd om geld in te zamelen. Er waren 3 routes, 4, 8 of 12 km. We zijn langs supermarkten gegaan of die ons konden sponsoren, door middel van bijvoorbeeld koffie thee en ranja, die wij dan zouden verkopen voor het goede doel. Na de tocht hebben we van de 130 deelnemers vaak te horen gekregen dat we zoiets vaker moesten doen. Ook hebben we met ons vijven op de braderie in Lochem lootjes verkocht. Dit liep jammer genoeg minder goed dan vorig jaar omdat het weer niet echt meezat. Maar als echte Kanjers hebben we 2 uur in de regen gestaan!!

Toen stond mijn teller op € 400. Nog 100 te gaan. Op maandagmiddag hebben Jeanine en ik 2 taarten gebakken. Een appeltaart en een wortelnotentaart. Heerlijk maar niet om zelf op te eten! Dinsdag heeft mijn vader de taarten mee naar zijn werk genomen met een spaarpot en een brief erbij waarin we hadden uitgelegd waarom we taarten hadden gebakken. Tussen de middag hadden we al 3 donaties via internet en toen mijn vader thuis zat rammelde de spaarpot lekker! €2 voor een taartpuntje was leuk geweest, maar de collega's van Reggefiber waren zo gul. Er zaten zelfs briefjes van 10 en 20 in!! Zo heb ik mijn spaargeld bij elkaar verzameld.

En tja, een poging op school is zwaar mislukt. Mijn spaarpot heeft een week in de leraren kamer gestaan. Ik heb er met docenten over gepraat en er werd tegen me gezegd dat ze het knap vonden en me zouden sponsoren. Maar toen ik de spaarpot vrijdagmiddag ophaalde zat er niet eens 1 cent in...

Ondanks deze tegenvaller heb ik wel mijn geld binnen en heb ik erg veel zin om over 3 weken in Italië de berg op te gaan! Ik vind het een gezellig groep en hoop dat het lekker weer wordt zodat we nog meer kunnen genieten!!

blog 1 miek somhorst

Tristan Hoffman Challenge: genieten tijdens het afzien

Daar sta ik dan, midden in het Franse Valloire aan de voet van de Col du Galibier, aan de start van de Tristan Hoffman Challenge. Dadelijk geeft Tristan Hoffman zelf het startschot en ga ik een ongewis avontuur tegemoet. Ik verheug me er ernorm op, maar het gaat ook zwaar worden.

Gisteravond met mijn kamergenoten Benno en Henrie afgesproken om 6.30 uur te ontbijten. Eigenlijk moet je twee uur voor de start je laatste maaltijd op hebben, maar omdat dat wel heel erg vroeg zou worden en een goede nachtrust ook belangrijk is, vinden we ietsje later ook wel goed.

De nachtrust bevalt mij zo goed dat ik pas rond kwart voor zeven wakker wordt. Benno is ook net wakker, maar Henrie zit al aan het ontbijt. Na snel gedoucht te hebben loop ik ook naar de ontbijtzaal en zie dat de meeste hardlopers het ontbijt al op hebben. Gelukkig ligt de snelheid dadelijk niet zo hoog, dus ik verwacht dat een paar boterhammen 1,5 uur voor de start geen problemen gaan opleveren. Daarom laat ik me het ontbijt van 5 boterhammen en twee bekers thee goed smaken. Ook een banaan laat ik niet liggen. Na nog even naar de kamer te zijn gegaan, lopen Benno, Henrie en ik gezamenlijk richting het centrum van Valloire alwaar de start is. Echt zenuwachtig zijn we niet, maar een beetje gespannen wel. De weg die we nu lopen, moeten we dadelijk ook tijdens de Challenge afleggen, maar dan de andere kant op en nog een stukje verder...

Bij de start aangekomen zijn de lopers van LV Groenlo al bezig met de warming-up. Ik doe een paar oefeningen en trek mijn veters nog iets strakker aan. Na een oppeppende groeps-hug en een high-five denk ik er klaar voor te zijn. De eerste 3 kilometer bestaan uit drie rondjes door Valloire, die zoveel mogelijk gemeenschappelijk afgelegd gaan worden.

Om precies 8.30 uur schiet Tristan ons weg en lopen we achter de voorrij-auto aan. We zijn onderweg. Nu gaat het echt beginnen en is het zaak geen gekke dingen te doen en vooral rustig te blijven. Dat lukt de eerste kilometers makkelijk omdat de voorrij-auto geen al te hoog tempo aanhoudt. Gelukkig gaan het tweede en derde ronde al ietsje harder, maar echt zin om bij de groep weg te lopen heb ik ook niet. Aan het eind van elke ronde worden we luid toegejuicht door de wielrenners die om 9.00 uur van start gaan. Ook de begeleiding klapt zich de handen stuk. De plaatselijke bewoners kijken ons wat vreemd aan, zeker als we voor de derde keer voorbij komen. Na drie ronden slaan we de weg naar het appartementencomplex weer in. Dit is de weg naar de top van de Col du Galibier!

Nu moet ik mijn eigen verwachtingen waar gaan maken en niet te vergeten die van mijn vele, gulle sponsoren. Voor hun mooie bijdragen verwachten ze natuurlijk wel dat ik de top ga halen. Zelf twijfel ik daar ook niet aan, maar het liefst doe ik dat wel in een lekker tempo en als het kan zonder te wandelen!

Van te voren had ik gedacht dat het inzamelen van geld verreweg het moeilijkste onderdeel van deze Challenge zou worden. Natuurlijk heb ik er redelijk wat tijd en energie ingestoken, maar het enthousiasme van iedereen die ik benaderd heb, heeft mij positief verrast. Kanjers voor Kanjers is een goed doel dat enorm aanspreekt en als daar dan een sportieve prestatie aan vast zit, willen veel mensen en bedrijven daar graag financieel aan bijdragen.

De weg vanuit het dorp waar onze verblijfplaats aangrenst, is het moeilijkste stuk in de eerste 13 kilometer. Hierna begint de beklimming eigenlijk pas echt. Het gemiddelde stijgingspercentage komt niet meer onder de 8% uit, voor het appartementencomplex waar we verblijven is dit ook zo'n 8%. Gelukkig voelen de benen nog erg fris en staat er leuk wat publiek ons aan te moedigen. Voordat ik het weet loop ik deze kilometer onder mijn hardloopschoenen weg en blijk ik met de andere lopers ook al een flink gat geslagen te hebben en zal ik ze pas na de finish weer terug zien. Nu kom ik weer in een stukje dichter bebouwde wereld met een grote groep wandelaars die op de bus wacht en mij zeer verbaasd aanstaren. Ook twee wegwerkers die bij een zebrapad aan het werk zijn, vinden een hardloper op deze berg geen gewone verschijning aan hun gezichtsuitdrukking te zien. Net voor het einde van de bebouwing ga ik een bruggetje over en heb het riviertje nu aan mijn rechterzijde in plaats van links.

gerrit dijkslag

Nu begint de echte natuur. Links en rechts majestueuze berghellingen, afgewisseld met nu nog bomen en struiken, bergstroompjes en afgronden en hier en daar nog een hutje. Je ademt nog de frisse ochtendlucht in en wordt af en toe gepasseerd door een auto of camper. Ongemerkt loop ik zo al zes kilometer en komt er een motor naast mij rijden. Hier zit trainer Doné Nienhuis achterop. Hij begeleidt ons tijdens onze zware tocht naar boven en wordt van achter naar voren en weer terug gereden met de motor om zodoende met ons allemaal een poosje mee te kunnen lopen. Na van de motor afgestapt te zijn, rent Doné een tijdje met mij mee. Omdat het hier nog niet echt stijl naar boven gaat, kunnen we nog met elkaar praten over hoe het met de anderen gaat en hoe ik me voel. Dat is nog steeds prima, ben alleen wel heel benieuwd hoe mijn lichaam zich na 1,5 tot 2 uur houdt. Zo'n zware inspanning heb ik na mijn dubbele operatie van afgelopen jaar nog niet geleverd. Zo komen we al pratend bij het 7 kilometer punt aan, waar de eerste verzorging is. Hier staat al wel een auto, maar helaas voor mij zijn ze net bezig om het water uit de auto te halen. Om niet uit het ritme te komen, stop ik niet en ren dus zonder iets gedronken te hebben door. Gelukkig heeft Doné een fles water bij zich en kan ik daar een paar slokken uit nemen. Daarna wenst Doné mij succes en gaat hij op de motor weer terug naar de andere atleten.

Nu ben ik weer alleen op de berg. In mijn eigen ritme ren ik door. Een eindje voor me liggen de enige twee haarspeldbochten in de eerste 13 kilometer. Genietend neem ik eerste de bocht naar links om daarna naar rechts te gaan en bijna recht boven het beginpunt uit te komen, alleen enkele 10-tallen meters hoger, wat is dit mooi! Nu komen enkele warme kilometers met weinig bochten. Ik ben nu echt alleen op de flanken van de Galibier, links niets dan machtige rotsformaties en rechts in de diepte het riviertje dat ik enkele kilometers eerder ben overgestoken en daarachter weer een enorme rotspartij. Alleen een camper haalt me in. Verder hoor ik niets, behalve mijn eigen ademhaling.

Hier in dit landschap voelt een mens zich klein en nietig, maar wat ben ik blij dat ik hier kan en mag lopen. "Hou je rustig Gerrit, niet harder gaan. Na het restaurant op 13 kilometer begint het pas", probeer ik mezelf voor te houden. "Ook al voelt het niet zo, je gaat echt flink omhoog en je krijgt dadelijk nog veel meer voor de kiezen, geniet nog zolang het kan."

De bus met supporters onderweg naar boven komt me voorbij en ik volg hem zolang mogelijk met mijn ogen. Langzaam verdwijnt deze in de hoogte en verte, daar moet ik ook nog heen.

Op een wat smaller stuk moet een grote vrachtwagen mij passeren. Dit gaat goed en geeft ook afleiding, net zoals de zwarte Duitse auto die bij de verzorging blijkt te horen en mij water aanbiedt. Dit hoef ik nog niet. Als de auto 500 meter verderop keert en langs de kant gaat staan, wil ik toch wel water. Helaas hebben ze alleen sportdrank klaar staan, maar één van de verzorgers is zo sportief om met een beker water achter me aan te rennen, deze drink ik dankbaar leeg. De schapen rechts beneden van me kunnen zich met het water uit het riviertje redden.

Dan komt langzamerhand het restaurant in zicht. Van de verkenning met de bus, gisteren, weet ik dat daar het 13 kilometer punt ligt en de beklimming pas echt gaat beginnen. Ik voel me nog goed, zeker als Doné ook weer even met me meegelopen heeft. Nu zie ik in de verte kleine mensjes voor het restaurant lopen. Dit moeten de wandelaars zijn die al om 7.00 uur aan hun Challenge zijn gonnen.

Vlak voor en na het passeren van het restaurant, waar ook de supporter bus staat, haal ik de wandelaars is. Na wederzijdse aanmoedigingen vervolg ik mijn weg naar de top. In de bocht bij het bruggetje komt de Saxobank ploegleiderwagen naast me rijden. Hier zitten Mariëtte en Vera van de organisatie in. Zeer enthousiast moedigen ze mij aan. Ik voel me nog erg goed, maar antwoordt wel dat de echte strijd nu pas begint. Dat kunnen de dames alleen maar beamen, met een "We zien je op de top" geeft Vera gas en weg zijn ze. Met zo'n mystieke col en een echte wielervolgauto waan ik me even in de Tour de France. Zeker als af en toe motoren met achterop een cameraman of fotograaf om me heen cirkelen om mijn klim naar de top vast te leggen. In mijn ooghoek zie ik een alpenmarmot de weg oversteken, maar goed dat de volgauto net weg is.

In de volgende bocht staat op het 14 kilometer punt de tweede verzorgingspost. Hier pak ik een bekertje water aan en worden er veel foto's van mij gemaakt.

En dan begint het echte werk. Na bijna 1,5 uur beginnen de kilometers te tellen en de helling wordt ook wat stijler. Het tempo ligt nog goed, maar het begint toch wat meer moeite te kosten. Ook begin ik naar de haarspeldbochten te verlangen, want die rechte einden lijken eindeloos lang.

Op de weg is een wielrenner aanmoedigingen aan het kalken, ik meen in het voorbijgaan de naam iny Eskes te lezen, één van mijn mede hardloopsters. Na een wederzijdse begroeting is de weg weer voor mij alleen. Hier en daar is al wat sneeuw te zien en van bomen of stuiken is al enig tijd geen sprake eer, maar het uitzicht blijft fasinerend.

Net als ik het bord kaasboederij over 1 kilometer lees, komt de motorrijder met Doné en zijn oranje helm weer langsgereden, ik moet dan nog zo'n 4,5 kilometer. Doné (met 1,5 liter waterfles!) sluit bij mij aan en samen ronden we de bocht met daarin het monument voor Marco Pantani. Echt veel tijd om hierbij stil te staan heb ik niet. In tegendeel, we houden er nog steeds een strak tempo in.

Tussen vier en drie kilometer onder de top is er één lang recht eind, waar geen einde aan lijkt te komen. Telkens als ik naar voren kijk, lijkt de volgende bocht niets dichterbij gekomen.

Als ik achterom kijk blijkt de eerste wielrenner, die een half uur later is gestart, vlak achter ons te zitten. Dit is de pas 13-jarig Joël Brethouwer, een dag eerder nog door een onvoorzichtige automobilist van zijn fiets gereden! Als hij ons passeert moedigen we hem aan en hij ons. Als we eindelijk het rechte eind achter ons hebben gelaten, blijkt ook Joël dit een lastig stuk gevonden te hebben, want om de bocht staat hij gebogen over zijn fiets uit te hijgen.

Als hij ons ziet, springt Joël snel op zijn fiets en flitst er weer vandoor. Even later passeert wielrenner nummer twee ons en vraagt ons of we soms haast hebben. Lachend vragen we of hij dat soms ook heeft. Dit blijkt wel het geval te zijn, maar volgens Robert (hij is het, Robert Brethouwer, de vader van Joël) lukt het niet erg meer. Maar met een bevestigend antwoord op onze vraag of hij trots is op zijn zoon laat hij ons toch snel achter zich. Op het wegdek lopen we nu steeds vaker door stroompjes smeltende sneeuw door en de sneeuwwallen langs de kant worden ook steeds hoger.

De haarspeldbochten worden nu gelukkig steeds talrijker en het tempo hoeft nog steeds niet echt te zakken, gestaag lopen we zij aan zij door. Voordat ik er erg in heb, zie ik de supporter bus weer staan. Dit betekent dat ik nog zo'n 1,5 kilometer te gaan heb en al snel linksaf kan slaan voor het laatste steile gedeelte. Bij de bus zijn Joël en Robert druk bezig om de fietskar van Noah aan de fiets van Robert te koppelen, zodat ze met zijn drieën de laatste kilometers naar de top kunnen afleggen.

Verbaasd, blij en ook trots loop ik de laatste kilometer tussen de sneeuwwanden door. Het zit er bijna op, ik ga het halen, ik ren nog steeds, ik hoef niet te wandelen. Wat is dit mooi, wat ging het snel voorbij! Even voor de laatste bocht realiseer ik me dat ik dadelijk de finish ga zien, ik kan het bijna niet geloven, maar als ik de bocht omsla, hoor ik de muziek en zie ik de Kanjers voor Kanjers vlaggen wapperen, ik ben er echt bijna.

Doné geeft me een schouderklopje en laat me de laatste honderden meters alleen. Ik bedank hem en zeg dat als ik nog vocht over had ik spontaan tranen in mijn ogen zou krijgen.

Onder de historische woorden uit de luidspreker: "Daar komt de eerste hardloper aan, hij heeft alle fietsers achter zich gelaten" en de opzwepende klanken van de muziek kom ik al juichend over de finish! Man, wat ben ik blij. Precies een jaar geleden had ik na een pittige kaakoperatie een heel vervelende nacht op de Intensive care doorgebracht en nu sta ik hier op de top van de Galibier!

Met mijn handen juichend boven mijn hoofd loop ik nog een eindje door. Vol van de adrenaline weet ik niet goed wat te doen, totdat ik een muurtje zie en daar dolgelukkig ga liggen juichen. Half realiseer ik me dat er een fotograaf en cameraman om me heen staan en dat Vera met een medaille op me afkomt. Hier wil ik wel voor opstaan. Vol bewondering hangt ze de medaille om mijn nek. Weer gaan de armen de lucht in en ga ik op zoek naar wat drinken, na de nodige high-fives met het publiek, laat ik een foto van mezelf nemen met de medaille bij het bord op top, het ultieme bewijs.

Ondertussen zijn ook Robert, Joël en Noah bovengekomen. Samen met de eerste dame, Marit van Amerongen. Ook zij hebben een geweldige prestatie neergezet!

Na enige ervaringen uitgewisseld te hebben, zit ik nog zo vol energie dat ik besluit weer een eindje naar beneden te lopen om de andere lopers op hun weg naar de top te begeleiden. Al snel kom ik Henrie en Benno tegen, begeleidt door Doné. Wat hebben ook zij hard gelopen, klasse!

Na nog een eindje doorgelopen te hebben, kom ik meer lopers tegen. Tot drie keer toe ga ik heen en weer om een aantal mensen tot even voor de finish te vergezellen. Telkens merk je hoe blij mensen zijn als ze de laatste bocht ronden en de muziek horen en de finish zien. Wat is dit een prachtige sfeer!

Nu wordt het tijd om de inwendige mens te voorzien van een broodje knakworst, waarna ook de aatste loopster als een heldin binnen wordt gehaald. Ook alle wandelaars en fietsers krijgen een welverdiend, vorstelijk onthaal. Na het maken van groepsfoto's gaan we terug naar de bus die ons weer naar Valloire zal brengen. Alleen Benno en Henrie hebben besloten om via binnenweggetjes zelf naar beneden te lopen. Iets wat gelukkig nog net goed afloopt. Net als we in de bus zitten, zien we in de verte de laatste wielrenner aankomen. Wij met zijn allen weer de bus uit, om hem luid aan te moedigen en te steunen om ook de laatste kilometer door te komen. Iets wat goed lukt.

Dit laatste kenmerkt de Tristan Hoffman Challenge, elkaar door dik en dun steunen, met zijn allen strijden voor het zelfde (goede) doel! Officieel was het geen wedstrijd, maar voor mij is het wedstrijd nummertje 619 geweest. Veel geld inzamelen, een onwaarschijnlijk goede sfeer creëren en heelhuids en genietend de berg oplopen waren de belangrijkste doelen, winnen was niet belangrijk, maar dit is stiekem toch wel mijn eerste buitenlandse overwinning.

's Middags (aan het zwembad) en 's avonds in de après skibar werd er nog flink nagefeest en genoten en kwamen er bij het zien van alle foto's nu wel de tranen. Iets eerder, tijdens de barbecue, werd de opbrengst bekend gemaakt, ruim € 96.000,--! Een geweldig bedrag, waar ik voor een deel aan heb bijgedragen en al mijn sponsoren enorm dankbaar voor ben.

Rest mij niets anders dan naast mijn sponsoren, de organisatie te bedanken voor een meer dan voortreffelijk verlopen Challenge. Het was gewoon helemaal af! Verder alle lopers, wandelaars, ielrenners en begeleiders, supporters en andere betrokkenen, iedereen kan trots zijn op zijn/haar prestatie/bijdrage! Het was een uniek evenement waar ik met enorm veel plezier op terug kijk.

Benno en Henrie, jullie waren prettig gezelschap en hopelijk doen we zoiets in de toekomst nog eens een keer weer!

Sportieve groeten,

Berggeit Gerrit

gerrit dijkslag1

Meer artikelen...

Super Kanjer sponsor

Kanjer sponsor

Sponsor